Violent Silence.

He could’ve tuned in, tuned in,
But he tuned out.
A bad time, nothing could save him.
Alone in a corridor, waiting, locked out.
He got up outta there, ran for hundreds of miles.
He made it to the ocean, had a smoke in a tree,
The wind rose up, set him down on his knee.

A wave came crashing like a fist to the jaw,
Delivered him wings, “Hey, look at me now.”
Arms wide open with the sea as his floor

He floated back down ‘cause he wanted to share his key to the locks on the chains he saw everywhere..
But first he was stripped and then he was stabbed by faceless men, well, fuckers;
He still stands!

And he still gives his love, he just gives it away..
The love he receives is the love that is saved!
And sometimes is seen a strange spot in the sky..
A human being that was given to fly!

Het is niet de eenzaamheid waar ik last van heb.
Het is dat ik vergeten ben door iemand die ik nooit meer kan vergeten..

En als ik dan slaap, droom ik over plaatsen..
Plaatsen in verre landen, plaatsen waar ik wil zijn.
Eindeloze dorre vlaktes, gloeiend onder de hete zon.
Of juist overal sneeuw en ijs, zover ik kijken kon.
Snakkend naar water in de Rub Al Khali-woestijn, vallend voor de spellen die de hitte met me speelt,
Of tequila drinkend in Tijuana, terwijl Santa Muerte overal is afgebeeld..

Kangoeroes fotograferen in Australië, olifanten berijden in Indië, zonder zorgen in m’n hoofd.
De achterbuurten van Chicago, of Carnaval in Rio de Janeiro, waar ik hoogstwaarschijnlijk word beroofd.
Scheren over golven in Hawaï, tombes bezoeken in Egypte, terwijl de zon rustig ondergaat.
Vredespijp roken in de Navajo-woestijn, mensen helpen in Kenia, terwijl m’n naam me stil verlaat.

Maar het liefst ben ik bij jou, over jou droom ik het meest.
In jouw armen, is de fijnste plaats, waar ik ooit ben geweest.

Tot de ruimte om te bewegen verdwijnt, gaan we door.
Tot de benauwdheid genadeloos toeslaat, gaan we door.
Tot de verstikkende klauw dezer maatschappij ons grijpt, gaan we door.
Tot we lang genoeg leven om onze vrienden in vijanden te zien veranderen, gaan we door.

Doorgaans een oog dicht houdend om het ‘kwaad’ af te schermen. Het andere oog houden we open, om duisternis aan te zien komen.
In het land der blinden is eenoog koning.

Doemdenkend zijn zij die het met mij eens zijn.
De belevingswereld die ons van kwaad tot erger corrumpeert, zal de belevingswereld zijn, die ons ziet sterven.

Laten we allemaal nog een keer buigen naar onze vlag.
Een keer onze gespeelde trots laten zien.

Ikzelf weiger ooit nog vaderlandslievend te zijn in een land wat Walhalla speelt voor pedofielen, verkrachters en moordenaars.